Sessiz Çığlıklar: Beden, Ruh ve İçsel Yolculuğun İzleri Ben Tuba. Marmara Üniversitesi Resim Bölümü’nde okudum ve iki yıl boyunca Devrim Erbil’in asistanlığını yaptım. Şimdi ailemizin sıcak mekânı Papazın Konağı’nda çalışıyor, aynı zamanda resimlerimle içsel yolculuğumu paylaşıyorum. Ben kelimeleri duymuyorum. Ama duyguları görüyorum. Ve bu sergide tuvallere aktardığım şey, tam da bu sessiz dünyanın sesidir. “Sessiz Çığlıklar” insanın içsel karmaşasını, ruhsal çöküşlerini ve yeniden ayağa kalkma çabasını anlatıyor. Figürlerim kimi zaman yalnız, kimi zaman iç içe geçmiş… Yüzler konuşuyor gibi ama aslında kimse birbirini tam anlamıyor. Bu, çoğumuzun hayatındaki kırılmalara, arayışlara çok benziyor. Renklerle duyguları konuşturdum: Toprak tonları ağırlaşan ruh hâllerini, Açık mavi ve beyaz umut kıvılcımlarını, Kırmızı ve koyu tonlar kırgınlığı ve direnci yansıtıyor. Her yüz, her çizgi, her boşluk aslında hepimizden bir parça taşıyor. Bazen acı, bazen umut, bazen yalnızlık… Bu resimlere bakan herkes kendi sessiz çığlığını duyabilir. Belki de bu sergi, bir kendini arama hikâyesi. Benim yolculuğum, ama aynı zamanda sizin de yolculuğunuz. Tuba Ertuhi