​Hasan Canel, sanat yaşamını özellikle ahşap yontu (heykel) alanında yoğunlaştıran, Mersin'de yaşayan ve üreten emekli bir resim öğretmeni ve heykeltıraştır. Sanatı, lirik ve soyut figüratif bir üslupla, özellikle "kadın" ve "doğurganlık" temaları üzerine kuruludur. ​İşte Hasan Canel'in yaşam öyküsü ve sanatı hakkında detaylı bilgiler: ​Yaşam Öyküsü (Biyografi) ​Doğumu: 1950 yılında Kahramanmaraş'ın Pazarcık ilçesine bağlı Çiçekalanı (Körcuma) köyünde doğdu. ​Eğitimi: Lise eğitimini Gaziantep ve Tarsus'ta tamamladı. 1976 yılında İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümü'nden mezun oldu. ​Öğretmenlik Kariyeri: 1977 yılından 2003 yılına kadar Mersin Tevfik Sırrı Gür Lisesi'nde Resim-İş Öğretmenliği yaptı. ​Emeklilik ve Sanata Yöneliş: 2003 yılında emekli olduktan sonra, başlangıçta resim yapmaya yönelse de kısa bir süre sonra tüm odağını ahşap oyma ve heykel sanatına kaydırdı. ​Kültürel Çalışmaları: Mersin'in kültür sanat yaşamında aktif bir rol oynamaktadır. 2006 yılından itibaren İçel Sanat Kulübü'nün yönetim kurulu üyeliği yapmış ve dergisinin genel yayın yönetmenliğini yürütmüştür. Ayrıca Akdeniz Belediyesi Kent Konseyi ve Akdeniz Milli Eğitim Müdürlüğü bünyesinde sanat danışmanlığı gibi görevlerde bulunmuştur. ​Mevcut Yaşamı: Halen Mersin'deki atölyesinde ahşap heykel çalışmalarına devam etmektedir. ​Sanatı ve Sanatsal Yaklaşımı ​Hasan Canel'in sanatı, öğretmenlik geçmişinden gelen desen (kara kalem) altyapısı ile ahşabın doğal yapısını birleştiren özgün bir nitelik taşır. ​Ana Medium: Ahşap Heykel (Ahşap Yontu). Eserlerini yaratmak için şimşir, ceviz, portakal, çam, ıhlamur ve kavak gibi yaklaşık 30 farklı ağaç türünü kullanır. ​Sanat Felsefesi: Canel, sanatı para kazanmak için değil, ahşap oymacılığını daha fazla insanla tanıştırmak için yaptığını belirtir. Resmi duvarda "dokunulamaz" olarak görürken, heykeli "hissedilebilir" ve dokunulabilir bulduğu için bu alanı tercih ettiğini ifade eder. ​Temel Temalar: Sanatının merkezinde "kadın" ve "doğurganlık" kavramları yer alır. Eserlerinde sıkça "Kibele" (Anadolu'nun ana tanrıçası) ve "Bereket" gibi isimler kullanır. ​Üslubu: Sanatçı, eserlerini lirik (şiirsel) ve soyut figüratif bir tarzda işler. Kadını cinsel bir obje olarak gören yaklaşımın aksine, onu yaşamın devamlılığını sağlayan estetik ve güçlü bir figür olarak sunmayı amaçlar. Eserlerindeki "giydirilmemiş" kadın figürlerini çıplaklıktan ziyade "estetik ve doğurganlıkla" açıklar. ​Tekniği: Eserlerinin altyapısını kara kalem desen çalışmaları oluşturur. Ahşabın doğal dokusunu bozmamaya büyük özen gösterir. Bu nedenle yontu bıçakları ve zımpara dışında, eserlerini tamamlamak için vernik yerine ayakkabı cilası kullanmayı tercih eder. Bu teknik, ahşabın doğal hissini korumasını sağlar. ​Hasan Canel, sanata ve kent kültürüne katkılarından dolayı "MESİAD Yılın Sanat ve Sanata Katkı Ödülü" gibi çeşitli ödüllere layık görülmüştür.